ایلیا افشارکهن با اینکه نزدیک به دو سال است که کاراته را شروع کرده، در همین مدت کوتاه توانسته مدال طلای استانی و مقام سومی کشوری را در رشته کاراته به دست آورد.
به هر مسیری قدم بگذاری، سختی زیاد است؛ مثلا چندماهی که باید برای برگزاری رقابتها خود را به تهران میرساندم و برمیگشتم، شرایط برای من و خانوادهام خیلی سخت بود، اما عقب نکشیدم.
مشوق رز کشاورز برای ورود به کاراته، دخترخالههایش بودند؛ دخترخالههایی که روزی حریف تمرینی بودند و حالا به رقیب ورزشیاش تبدیل شدهاند.
مجهزترین باشگاه رزمی منطقه ۶ در محله کشاورز، صدها کودک و نوجوان بااستعداد را پرورش داده و حالا به خانه امید نونهالان و نوجوانان ورزشکار تبدیل شده است.
یگانه نیمی از عمرش را به ورزش اختصاص داده است تا بتواند به آرزو و هدف اصلی خود برای پوشیدن پیراهن تیم ملی و حضور در مسابقات بینالمللی برسد.
ستایش صادقی که ژیمناستیک را از چهار سالگی شروع کرده میگوید: این رشته مادر، به انعطاف بدنی و سرعت و چابکی کمک بسیار میکند و اگر در آینده بخواهم سایر ورزشها را ادامه دهم، بدنی آماده و سریع دارم.
علی حیدری، پاکبان باهمت منطقه ۸ از دوران کودکیاش و نحوه یادگیری کشتی میگوید: ساعتها از پشت شیشه کلاس به تمرین بچهها نگاه میکردم. میدیدم که استاد چگونه آنها را تمرین میدهد. در خانه همانها را تمرین میکردم.
ابراهیم محمدی نقاط ضعف و قوت محلهای را که در آن زندگی میکرد، میشناخت و بههمیندلیل همیشه دوست داشت نوجوانان بااستعداد را بهاصطلاح زیر بال و پر خود بگیرد و همهجوره از آنها حمایت کند.
بهدلیل جو حاکم بر باشگاه و استرس ناشی از آن، سوگل در نخستین تجربه نتوانست مقامی کسب کند، اما این ناکامی باعث ناامیدی او نشد. سوگل تمرینات را ادامه داد تا در دومین میدان با کمربندی که حالا زرد شده بود، موفق به کسب مقام دوم استان در رده نونهالان شود.
سیدامیررضا رئیسی مانند بسیاری از همسنوسالهای خود پرتحرک است. او اکنون در هفتسالگی، خیلی زود مسیر ورزشی خود را پیدا کرده است.
مهدی فقط قهرمان کاراته نیست، قهرمان اخلاق هم هست. خرید میکند، در کارهای خانه به من کمک میکند، کارهایش را خودش انجام میدهد، هوای دوستانش را دارد و در درس به آنها کمک میکند و خلاصه هرچه را از خصوصیات خوب یاد گرفته است، انجام میدهد.
اولین مدال زندگیاش را که سال۱۳۹۷ کسب میکند، مدال نقره هاپکیدو در سطح استان است. بعداز آن مقام سوم استان را نیز در همین رشته به دست میآورد، اما در همان مرحله متوقف میشود و چندسال بعد به مدال طلا میرسد.
خواهران کشتیگیر غفوریان میگویند: تفاوت کشتی با دیگر ورزشها در این است که وقتی ببازی دستت پس زده نمیشود؛ بلکه دستت گرفته میشود تا بلند شوی و دوباره شروع کنی. کشتی دنیای دیگری دارد که باخت در آن معنا ندارد.
تمرینهای رزمی به مهریماه آموخته است که اخلاق اصل اول در ورزش است و بیشتر از مقام و رتبه میتواند آدم را مطرح کند.
سعید صفاریان از زمانیکه به سازمان آتشنشانی پیوست، والیبال ساحلی را شروع کرد و توانست با تیم شهرداری مشهد در مسابقات جهانی این رشته نیز بدرخشد.
هدیه از همان کودکی پرجنبوجوش بوده است و با پیشنهاد یکی از اقوام، دورههای شنا را شروع میکند. مادر او را در استخر بولوار شهیدفکوری ثبتنام میکند. پنجسالی میشود که عضو تیم هیئتشنای استان خراسان رضوی است. او میگوید: در مسابقات ناحیه و استانی شنا مقامهای بسیاری کسب کردم.
ورزش بخش پررنگ زندگی ریحانه اسدی، نوجوان پانزدهساله ساکن محله گاز است. از کودکی مشتاقانه بهدنبال آموختن حرکتهای رزمی بوده است و حالا هم عناوین مختلف داخلی و بینالمللی را در کارنامه ورزشی خود به ثبت رسانده است. ریحانه از چهارسال پیش، وارد دنیای حرفهای ورزش شد و تا اینجای کار، کلی افتخار ورزشی و مدالهای رنگارنگ در رشته کاراته وادوریو کسب کرده که مهمترین آنها، بهدستآوردن مقام نایبقهرمانی بینالمللی در سال گذشته بوده است.
میرسعیدی، پهلوانی باستانیکار و صاحب زنگ گود زورخانه در کشور، تا دو ماه دیگر، 79بهار را پشت سر میگذارد. کافی است یک روز آفتابی از کوچه «مهربان» در محله کلاهدوز عبور کنید. اول صبح، یکی از اولین مغازههایی که باز است، نجاری مرد باستانیکار است. او بین تختههای چوب، سرش به کار گرم است.
ایلیا تحت تأثیر برادرش که بسکتبالیست است، به این رشته ورزشی علاقهمند شده و از هفتسالگی تمریناتش را شروع کرده است. البته از همان ابتدا خیلی زود استعدادش را نشان داده، بهطوریکه مربیاش به مادرش گفته است: ایلیا استعداد ورزشی فراوانی دارد و میتواند در این عرصه موفق شود.
نزدیک به دو سال از ساخت و راهاندازیاش در ابتدای شهرک شهیدرجایی میگذرد. از پشت دیوارهای آجری بلند، تنها سردر آن دیده میشود و تابلویی که روی آن بزرگ نوشته شده است: حوزه علمیه حضرت ثامنالحجج(ع). اینجا اولین ساختمان حوزه علمیه برادران در منطقه6 شهرداری مشهد است؛ مکانی که به گفته اهالی، بیشتر شبیه یک کانون فرهنگی محلی است؛ دانشآموزان منطقه از کتابخانهاش استفاده میکنند، مدیران مدارس در سالن اجتماعات آن جلساتشان را برگزار میکنند.