حاج عباس حسینپور با فروش دو دربند دکان نانواییاش زمین کنار مسجد امام حسنعسگری(ع) را برای ساخت حسینیه میخرد. او بنا دارد سفره نذری و مجلس سور و ختم مردم را دراین مکان برپا کند.
یکی از مکانهایی که بانوانی بسیجی را دور هم جمع کرده، پایگاه بسیج شهید صیاد شیرازی واقع در سیدرضی ۳۹ است که ۱۵ سالی میشود به صورت جدی فعالیت فرهنگی و مذهبی میکند.
رضا صادقی میگوید: بسیاری از حسینیههای مشهد، دستخوش تغییر و معاصرسازی شدهاند. اما این تکیه با اینکه ۱۵۰ سال قدمت دارد، ساختار اصلیاش حفظ شده است که آن را بسیار خاص میکند.
یکی از قدیمیترین حسینیههای مشهد در محله سراب است که رویدادهای فراوانی از جریانهای مهم ملی و شهری در آن رقم خورده است.
خادم تکیه که از خاندان اقوامشکوهی است، میگوید: «این ساختمان اصلا در نداشت و دورتادور غرفهها به یکدیگر راه داشت که مردم مینشستند پشت در حسینیه حصیر و پلاس میانداختیم تا روضهخوانی را بشنوند».
ساکنان مجتمع معلولان موعود در محله سرافرازان سبک زندگی ویژهای دارند. هر بلوک دو آسانسور دارد؛ یکی برای افراد سالم یکی برای افراد ویلچری.
آیتالله حاج سید علینقی طبسی حائری از فقها، مجتهدان و از علمای بنام مشهد بود که حسینیه و مسجدی را در خیابان امام رضا ۲۰ وقف کرد.
تلاشهای مسجد سیدالشهدا (ع) که از سال۹۰ با طرح و ایدههای امام جماعت مسجد همراه شد، امسال به راهاندازی حسینیه کودک انجامید؛ حسینیهای با رویکرد پرورش کودکان مسجدی.
حسنزاده، یکی از فعالان فرهنگی شهرک قدس که یک طبقه از منزل مسکونی خود واقع در چراغچی ۲۷ را با هدف گسترش و نشر فعالیتهای مذهبیفرهنگی به حسینیه حضرت رقیه (س) اختصاص داده است.
خیابان شهید نوابصفوی ۶ سالهای زیادی است که نام تبریزیها را دارد، اما حتی قدیمیهای محل همچون حاجآقای حلبساز که در همین محدوده به دنیا آمده و هفت دهه زندگیاش در اینجا گذشته است، چرایی آن را نمیداند و میگوید: از قدیم به این کوچه تبریزیها میگفتیم.
حسینیهای که حاجرحیم کریمی، گرمابهدار محله پنجتن، وقف کرد و بیتالجواد نامش دادند، فقط مکانی برای عزاداری نیست، بلکه به مرجعی برای جلب همدلی، وفاق و وحدت اهالی محله تبدیل شده است.
کوچه شهیدحسینی محراب ۸۹ کمجمعیت، اما پرتردد است. زندگی ساکنان این معبر به زنگ کلاس و درس دو دبستان «غلامرضا اصغری» و دبیرستان «شهیدمحلاتی یک» و «لقمان حکیم یک» گره خورده است.
حسن گچپز، تنها وارث بنای مدرسه جعفریه، تلاش میکند تا یادگار مرحوم حاجیعابدزاده از گزند تخریب دور بماند.
به بولوار امت که قدم بگذاری و قصد کوچه بیستوسوم را کنی، اولین چالشی که با آن روبهرو میشوی، تابلونداشتن این کوچه است؛ مشکلی که گریبان معابر همجوار و فرعیاش را هم گرفته است.
واقف این حسینیه در طبرسی ۱۶، حاجصالح گلشن است که خدمتکردنش به زائر تعطیلبردار نیست. او اصالتا یزدی بوده و همراه خانوادهاش سالها در کربلا سکونت داشته است.
با فوت میرزا، پیکرش در همین مکان به خاک سپرده میشود، اما به وصیتش مبنی بر وقف این مکان توجه نمیشود و حسینیه به فروش گذاشته میشود.
حاجآقای رحیمیان که دفتر کار و تجارتش در کاروانسراهای پایینخیابان بود، حسینیه فعلی رحیمیان را از داروغه مشهد خرید.
حسینیه سراب که متعلق به سنه ۱۳۰۰ است، در دل کوچه سعدی ۱۸ قرار دارد و هر شب جمعه هیئتیها را دور هم جمع میکند تا سینهزنی و گفتن از حسین (ع) در هیاهوی زندگی روزمره رنگ نبازد.
وارد کوچه سجادی ۴ شدیم، خانهای بزرگ که بر سر در آن نوشته شده بود: «حسینیه منزل مرحوم شیخ محمدتقی بجنوردی»، تاسیس ۱۲۹۰ هجری قمری. تاریخ حکشده روی آن توجه ما را بیشتر به خودش جلب کرد.
خواهر شهید اسدی میگوید: وقتی محمد شهید شد، نیت کردم خانهام را تبدیل کنم به حسینیه. وقتی از همسرم برای نام این مکان مشورت گرفتم، «بیتالسکینه (س)» را پیشنهاد کرد.