فوتبال - صفحه 5

احمد طیبی که مؤسس باشگاه ورزشی طریقت است، ایده برگزاری این جشنواره را مطرح و اجرایی کرد؛ ایده آنها حضور پدر‌ها در‌کنار پسر‌هایشان بود؛ جایی که پدر‌ها نه از کنار زمین، بلکه درست وسط میدان کنار پسرانشان بدوند. 
حسن شادلو از مربی‌های پیشکسوت تیم محلات مشهد می‌گوید: من با یک مغازه بقالی خرج خانه را می‌دادم، ۶ دختر عروس کردم و تیم فوتبالم را هم می‌چرخاندم. ۲۰۰ تا بازیکن تربیت کردم، اما یکی‌شان سیگاری نشد.
حاج آقا جعفری امام جماعت جوان مسجد حضرت زینب(س) است و رابطه‌ای دوستانه با جوان‌های محل دارد. او از بازی در زمین فوتبال تا درس در حوزه علمیه را تجربه کرده است.
رضا مخملباف، مربی چهل‌و‌شش‌ساله محله رضائیه، تمام وقتش را وقف ورزش نونهالان و نوجوانان این محله کرده و توانسته مقام قهرمانی بدون شکست را در سال‌۹۳ کسب کند.
حسین حسن‌زاده‌طرقی در دهه ۷۰ با تیم‌های مطرحی در مسابقات لیگ‌برتر فوتبال ایران به مقام قهرمانی دست یافته است. او سال‌ها پابه‌توپ بود و پس‌از آسیب جدی فیزیکی به پایش، به‌عنوان مربی در شهرداری مشهد فعالیتش را ادامه داد.
سید جلال نیک‌نام به‌همراه عده‌ای از بچه‌های محله‌شان نزدیک به پنج سال است فعالیت‌های ورزشی دارند. او با وجود جوان بودنش، به‌عنوان مربی زحمات زیادی برای تیمش کشیده است.
مهدی اسلام‌فر مربی فوتبال قدیمی محله کارگران است. او می‌گوید: در محلات پایین شهر، گل‌گوچک تنها بازی ما بود. آن زمان مثل الان پارک و زمین بازی وجود نداشت، بچه‌ها بیشتر در کوچه بازی می‌کردند.
گل‌افروز پارسی‌اسماعیل‌آبادی از هواداران پروپاقرص استقلال است. او از معدود بانوانی است که پایش به استادیوم آزادی باز شده است.
ربابه باشکوهی (بیرجندی)»، مدیر باشگاه فوتبال «ثامن‌الائمه (ع)» کسی است که با دست خالی، اما به نیت داشتن جوانان سالم در محله زندگی و شهرش برای جوانان کار می‌کند.
تیم فوتبال«گلچهره» تازه در محله شکل گرفته بود و محمود وظیفه‌دوست و هم‌محلی‌هایش آرزوی یک مسابقه جدی با محلات دیگر را داشتند. تابستان‌۱۳۵۵ آرزویشان به بار نشست اما پایشان به توپ و میدان نرسیده مسابقه به پایان رسید!
جواد کاهانی دو دهه پیش با همت بچه‌محل‌هایش و خیلی‌های دیگر تیمی در مسجد محله‌شان تشکیل دادند که برخی از آن‌ها تا حضور در مسابقات کشوری هم پیش رفتند.
حمید رمزی، فوتبالیست سابق تیم ملی است. او تاکنون در تیم‌های ملی نوجوانان و جوانان بازی کرده و عنوان چهارمی آسیا را هم در کارنامه دارد.
جبار قوچان‌نژاد در میان پسران ورزشکار این خانواده سمت والیبال را گرفته و شده یکی از نامداران خراسانی این ورزش است. برادر‌های بزرگ‌تر او همه رشته‌های ورزشی را انجام می‌دهند، اما دست‌آخر فوتبالیست هستند.
حمید ابراهیمی فوتبالیست سابق تیم ملی نوجوان و بزرگسالان کشورمان است که سابقه بازی در تیم فوتبال ابومسلم را هم دارد و سال ۷۷ آقای گل فوتبال ایران هم شده است.
پلاکم را با یکی از رزمنده‌ها عوض کردیم که شهید شد. خبر شهادت من را به خانواده‌ام داده بودند. حالا هرچقدر از پایگاه به پدرم زنگ می‌زدم که من زنده هستم و شهید نشدم، باورش نمی‌شد.
اعضای تیم «عقاب» در هر شرایطی پشت هم بوده‌اند و حتی یک‌بار هم با هم دعوا نکرده‌اند، حتی اگر روزشان نبود. احمد بابامحمدی می‌گوید: با تیم‌های دیگر کل‌کل داشتیم، اما خودمان همیشه هوای هم را داشتیم!
زمین چمن مصنوعی در محله عنصری از ساعت ۶ صبح تا ۱۲ شب در اختیار ورزشکاران است. هر شیفت یک ساعت و نیم و برای تامین هزینه‌های زمین، مبلغی اندک از ورزشکاران گرفته می‌شود.
امیرقالیچی از ۴ سالگی عاشق فوتبال است، از همان وقتی که پدرش برای کادو تولد، توپ فوتبال می‌خرد و هر روز یک ساعت با او بازی می‌کرد. امیر بعد از بازی در زمین‌های خاکی حالا تیم‌داری فوتبال می‌کند.
محراب شهریاری که سه مقام استانی کیوکوشین دارد حالا با تغییر در مسیر ورزشی‌اش به‌سمت فوتبال رفته است.
آقاموسی که علاقه زیادی به تیم «هماتهران» داشت، پیشنهاد می‌کند اسم تیم را با توجه به اسم محل، «هماساختمان» بگذارند؛ همین می‌شود که تیم هماساختمان، اولین و قوی‌ترین تیم محدوده قلعه‌ساختمان می‌شود.