احمد خوشنیت هنوز همان آدمی است که طاقت یکجانشستن ندارد. ورزش میکند، شعر مینویسد، کتاب چاپ میکند و برای آینده برنامه دارد؛ فقط اینبار آرامتر از گذشته حرف میزند. انگار در این چند سال با خودش و دنیا به صلح رسیده است.
مهدی رضوی از شمار عکاسانی است که در دهه ۸۰ در مشهد تلاش داشتند نگاهی نو در عکاسی داشته باشند و گرایشی جدی به فرم گرایی داشتند. او جوایز بین المللی متنوعی از کشورهای مختلف گرفته است.
سیدعلی کلاس هفتم که بود، در مسابقات آموزشوپرورش، رتبه سوم ناحیه در رشتههای اذان و مداحی و رتبه اول استانی در رشته سرود را به دست آورد. او از نهسالگی تاکنون یکی از مداحان مسجد صاحبالزمان (عج) و حسینیه علیاکبر (ع) است.
حاجمحمد جعفریخانچه حالا بعد از یک عمر روضهخوانی و نوکری، خودش و نوجوانانی که دورش را گرفتهاند، پای درس قرآن نشستهاند. قصه زندگی این پیرغلام از درگز شروع شده است.
الهام سلیمی که نقاشی ضامن آهوی او به موزه آستان قدس رضوی راه پیدا کرده، با دایر کردن آموزشگاه نقاشی در محله حسینآباد بانی شکوفایی استعداد نوجوانان مشهدی شده است.
فرشته قربانزاده، مدیر آموزشگاه نقاشی محله خواجهربیع و هنرجویانش در روزهای جنگ تحمیلی سوم با زبان هنر با مردم کوچه و خیابان همدلی میکنند.
رضوانه درودی حافظ سه جزء قرآن است. او آرزو دارد که روزی آنچه از قرآن و هنر آموخته است، به دیگران آموزش بدهد و نمایشهایی روی صحنه ببرد که پیامشان از آیات قرآن الهام گرفته باشد.
خانواده مهدی قومی، سنگهای سخت مشکی را تراش میدهند، سنباده میکشند و روی آنها نقوش پرجزئیات را ترسیم و به سماور، دیزی، شکلاتخوری و… تبدیل میکنند.
کمالالملک، نقاش نامدار ایران، در سالهای پایانی عمر پیوندی عمیق با خراسان برقرار کرد و در خلوتی دنج در «حسینآباد» نیشابور روزهای آخر عمرش را گذراند. او پس از دوازده سال سکونت در نیشابور سر بر بالین خاک گذاشت.
شاید خیلی از اهالی میدان پانزده خرداد (فلکه ضد) ندانند که سعید تقینیا، غزلسرای خوب مشهد، که دستی در خوشنویسی و نقاشی هم دارد و یک مجموعه داستان کوتاه و یک رمان هم برای چاپ آماده کرده مغازهداری در همسایگی آنهاست.
علیاکبر مکاییزاده بیش از ۸ سال است همپای دخترش به حرفه معرق مشغول است. او سعی میکند کارش را دقیق انجام دهد درست مثل دخترش که حالا به مرحله آموزش دادن هم رسیده است.
منصور نریمان با بسیاری از بزرگترین موسیقی دانان و خوانندگان هم عصر خود از جمله محمدرضا شجریان همکاری داشت. او چند ماه پیش از مرگش در مصاحبهای گفته بود: «خوش حالم در آستانه هشتاد سالگی مدیون موسیقی و مردمی که علاقهمند به هنر هستند، نیستم.»
مدرسه استثنایی پویا واقع در خیابان خواجه ربیع، کوچه شهید یوسفزاده است. این مدرسه جز اولین مدارس در حوزه هنرآموزی و حرفهآموزی دانشآموزان استثنایی در سطح شهرمان است.
قاسم رفیعا میگوید: آن چیزی که شعر «بچه محله امام رضا (ع)» را زیبا کرد نه قوت و زیبایی شعر که بده بستانهای آن بین بود. حالی که آقا به شعر داد شعر را جان بخشید.این روزها حتی دلم نمیخواهد این شعر را بخوانم.
هنرمندان برجستهای از کشورهای ایران، لبنان و یمن در خیابان ملاصدرا مشهد گرد هم آمدند تا با اجرای نقاشی دیواری «قوموالله» بر روی ۲۳مترمربع از دیوار مدرسه مصلی نژاد، پیام ایستادگی و وفاداری را به تصویر بکشند.
وقتی سال گذشته رز امخوانیصمدی بهعنوان کوچکترین شرکتکننده در جشنواره قرآنی نورالمبین حضور یافت، بیدرنگ تصمیم گرفت داستان حضرت نوح را به تصویر بکشد. او مقام دوم جشنواره را در رده سنی ۵ تا ۹ سال برای رز به ارمغان آورد.
اینجا «مهرانه» است؛ حاصل دغدغهمندی تعدادی از بانوان که تصمیم گرفتهاند اوقات فراغتشان را به کاری گره بزنند که هم به طبیعت احترام بگذارند و هم مرهمی برای درد کودکان مبتلا به سرطان باشند.
عالیه صابونیان هنرمند معرق کار مشهدی است که از ۲۰ سال گذشته دراین هنر فعالیت دارد. ماندگارترین اثر او نقش «یا مقلبالقلوب» است که آن را در سال۷۶ به مقام معظمرهبری هدیه دادهاست.
حسین ذبیحی و دخترش مریم چندین سال است که همه روزشان پای دار قالی سپری میشود او میگوید: هر قالیای را اگر بخواهی دو نفری ببافی ۶ ماه تا یک سال و نیم طول میکشد و بسیار زحمت دارد.
ملیحه یزدانی نزدیک به دهسال است که حکاکی روی سنگهای زینتی را بهصورت حرفهای دنبال میکند؛ هنری که هم با روحیاتش سازگار است، هم امکان کار درکنار خانواده را برایش فراهم کرده و هم راهی شده تا شغل خانوادگیشان همچنان زنده بماند.