حسین رستمیانتودرباری از آن دسته آدمهایی است که انگار زندگی را با صحنه آغاز کرده است. او سالهاست با صداوسیمای خراسان همکاری دارد تا رشته وصلش به دنیای هنر پاره نشود.
سیدامیر هاشمیان هنرمند ملیلهکار، سال ۱۴۰۰ در مراسم تجلیل از هنرمندان در نمایشگاه صنایع دستی، مُهر اصالت ملی صنایع دستی را دریافت کرده است. او را میتوان میراثدار هنری دانست که از زمان هخامنشیان به یادگار مانده است.
اواسط بهمن سال گذشته، مدیریت هنری شهرداری مشهد، سفارش نقاشی با موضوع «ما ایران را میسازیم» را به فرهاد رضاییفر، هنرمند مشهدی، داد. این نقاشی دیواری که در آن، بانوان ایرانی در لباس و اقوام مختلف، فرشی را با طرح ایران میبافند، در یک زمان بیستوپنجروزه به پایان رسید.
حمید سلطان آبادیان میگوید: عکاسی خیابانی تاریخ مصور هر کشور و شهری است. در عکاسی خیابانی اتفاقات روزمره بی پرده و صریح به نمایش کشیده میشود.
محمدحسین خیرآبادی از هنرمندان و مدرسین باسابقه حوزه سفالگری، سرامیک و مجسمه سازی است که بخش قابل توجهی از عمرش را صرف آموزش هنر در هنرستانها کرده است.
زینب رحیمی که از حدود یکسال پیش وارد عرصه مجریگری شده، بعداز جنگ دوازدهروزه در مستند «مردم مقاوم» رجزخوانی کرد و اجرایش از شبکههای یک، دو، سه و خراسان رضوی پخش شد.
یک گروه کوچک و جوان همینجا بیخ گوش شما دارند مقدمات یک سفر دلنشین را آماده میکنند، مقصد شهر ماسوله است. آنها در بولوار جلال آل احمد با ترسیم نقاشی دیواری شما را به دیدن این مناظر زیبا دعوت میکنند.
هاشم حسرتی، از نوازندگان سرنا بر این باور است که شاید ۱۰ سال دیگر این ساز در منطقه نوازندهای نداشته باشد. ویژگیهای صوتی و موسیقایی سرنا، مانند صدای بلند و کوک ناپذیربودن، باعث شده این ساز نتواند سازهای دیگر یا خوانندگان را همراهی کند.
۲۰ سال خوشنویسی کردن از او فرد متواضعی ساخته که حتی از پذیرفتن عنوان نخستین بانویی که قرآن را کتابت کرده نیز طفره میرود؛ اما واقعیت این است که کریمیان اقبال برای نخستین بار در استان شروع به کتابت قرآن کریم به خط نستعلیق کرده است.
در حاشیه جنوبی مشهد، جایی که کوههای تیره رنگ با رگههای سنگ «سرپانتین» به چشم میخورد، هنر قدیمی سنگ تراشی هنوز زنده است. این منطقه، معدن اصلی سنگی است که مشهدیها به آن «هرکاره» میگویند.
همه پیشینه و دستاوردهای خانواده یزدانی در عرصه تولید، فروش، آموزش و پژوهش از محله کوی مهدی رقم میخورد.کارگاه پنجششمتری یزدانیها، چهار دستگاه تراش دارد که دونفر از اعضای این خانواده در آن مشغول کارند.
کتابهای زهرا سلحشور شاعر، نویسنده و سفیر کتاب محله خینعرب برگرفته از زندگیهای واقعی است. برای شناخت عمق قلم او، باید به سالها پیش بازگشت؛ به خانهای که در آن، زنی درسناخوانده، بزرگترین معلم ادبیات دخترش شد.
حنانه باوفا شبهای محله سیدی را با رنگ و قلممو متفاوت کرده و حالا بیش از هشتاد شب است در اجتماعات شبانه حضور دارد. او برای اینکه کودکان خسته نشوند، با نقاشی پرچم و طرحهای نمادین روی صورت آنها، به تجمعات رنگوبوی دیگری داده است.
خیلیها حمیدرضا گیلانیفر را در مقام یک استاد مطرح عکاسی در شهر مشهد میشناسند، اما زیر جلد این انسان موفق، پسربچهای است که همه شیطنتهایش را در حاشیه یکی از فرعیهای سناباد ریخته است.
احمد منصوب، هنرمند مشهدی با خلق پرترههای بزرگ از شهدای دفاع مقدس، تلاش کرده است تصویر قهرمانانی را که بخشی از هویت معاصر ایران هستند، در حافظه بصری شهر ماندگار کند.
ریحانه نظری میگوید: به میدان آمدم تا از آن لحظات بهیادماندنی عکس بگیرم و این اتحاد همگانی را برای نسلهای بعدی ثبت کنم، اما تنها بودم و به فکر افتادم که افراد فعال را درکنار خودم داشته باشم تا اتحاد مردم را بتوانیم بهتر ثبت و منتشر کنیم.
نقاشی «پل سرخس» را فاطمه سادات صفاری کشیده است. صفاری نقاشی این پل را خلاصه شده شهر مشهد میداند و میگوید: «پل سرخس» سه سطح دارد. بخش داخلی که بیشتر در دید است با موضوع حرم امامرضا (ع) طراحی شده است.
نقاشی دیواری بولوار وحدت یکی از آثار محمدعلی رضایی تربتی است. این نقاش مردم منطقه را خیلی خونگرم میداند: نقاشی با مردم ارتباط خوبی برقرار کرده؛ مثلا حین کار ماشینی از کنار آن رد شد، اما دور زد و آمد خسته نباشیدی به من گفت.
آذین زرینپور میگوید اگر طراحی دکوراسیون محله را به او میدادند، درختان را در جای جای محله قرار میداد. تابلوهای مغازهها را یک رنگ و یک اندازه بالا میکشید، خانهها را رنگ بهار، تابستان، پاییز و زمستان میکرد.
هانیه دهقاننیری، سرآشپز و مدرس مشهدی نهتنها در عرصه آشپزی و قنادی نامی شناخته شده است، بلکه میکوشد مفهوم «گاسترونومی» یعنی پیوند میان غذا، فرهنگ و سبک زندگی را در مشهد و سراسر ایران گسترش دهد.