پدر مهرداد رضایی میگوید: اینطور به من گفتند، در سالن کشتی، پسرم طبق معمول قرآن میخواند و بعد هم نرمش را شروع میکند. چنددقیقه بعد از درد پا شکایت میکند و میرود گوشه زمین، ولی لحظاتی بعد بیهوش روی زمین میافتد.
اینجا «مهرانه» است؛ حاصل دغدغهمندی تعدادی از بانوان که تصمیم گرفتهاند اوقات فراغتشان را به کاری گره بزنند که هم به طبیعت احترام بگذارند و هم مرهمی برای درد کودکان مبتلا به سرطان باشند.
هاجرسادات هاشمیان که به «بیبیجان» معروف است بیش از هفتادسال دارد و طی ۳۷ سال سکونتش در محله کنهبیست، هرکاری از دستش برآمده است، برای پیشرفت و بهبود زندگی اهالی بهویژه بانوان انجام دادهاست.
نزدیکی و یکدلی حجتالاسلام باهوش با اهالی محله جاهرشهر تا آنجایی است که حاجی شورای حل اختلاف محله هم محسوب میشود و خیلیها که مشکلی با همسر، صاحبخانه یا هرکسی دیگر دارند به او مراجعه میکنند.
مجتمع ۵۵۵ واحدی چشمانداز کوهسنگی، از مجتمعهای مسکن مهر است که از حدود سال ۹۴ سکونت در آن آغاز شده است. بین بلوکهای مختلف این مجتمع، ارتباطات همسایهها با یکدیگر محکم است، طوریکه یک زندگی اجتماعی زیبا را برای آنها به ارمغان آورده است.
هجدهسال پیش بود که نوجوانان مسجد و حسینیه امامزمان(عج)، آرزوی داشتن علم را در سر داشتند. وقتی آنها برای سینهزنی و عزاداری ایام محرم به مساجد دیگر میرفتند و میدیدند هیئتها علم دارند، قلکها و پولِ توجیبیشان را آوردند وسط و شبانه علم سفارش دادند.
یوسف صداقت که شش دهه میاندار عزاداری هیئتهای محله مقدم بوده است میگوید: میاندار پیش از آنکه صدای مجلس باشد، باید با رفتار، ادب و احترامش الگوی عزاداران باشد.
بیشتر خانوادههای ساکن در کوچه شهیدمعقول۶۴ همسایههایی قدیمیاند و همین باعث شده رابطهشان فراتر از یک سلام و احوالپرسی ساده باشد؛ بهویژه در ماههای محرم و رمضان، در شادیها و غمها اهالی کوچه کنار هم هستند.
عنایتالله اخگر پیرغلام محله کنهبیست، طبقه بالای خانهاش را وقف آموزش مداحی نوجوانان و فعالیتهای اجتماعی محله کردهاست.
خیمهالعزا، یک مراسم عزاداری ساده نیست؛ روایت سیزدهسال همراهی نسلی از نوجوانان و جوانان محلات مشهد است که در دهه اول محرم، با چند چادر مشکی خیمه عزاداری برپا کردند و امروز یکی از بزرگترین مجالس مردمی را برپا میکنند.
سالهاست که در پنج روز اول محرم، خانه بیبیامجد موسویازغندی، میزبان زنانی است که برای عزاداری امامحسین(ع) دور هم جمع میشوند. خودش میگوید: از وقتی به خاطر دارم، محرم که از راه میرسید، مادرم لباس سیاه تنم میکرد و با هم به روضه همسایهها میرفتیم.
هیئت حسینی گلشهر بعداز ۴۵ سال فعالیت، در سال ۱۴۰۲ بهعنوان بزرگترین هیئت مهاجران افغانستان در کشور ایران شناخته شدند و عَلَم برپایی «هیئت حسینی» را سالهاست استوار و سنت عزاداری افغانستانی ها در محرم را زنده نگه داشته است.
بانوان محله سیسآباد، برای شناسایی ظرفیتهای مردمی درِ خانه همه اهالی را میزنند. این کار برای اهالی محله معنایی فراتر از یک رفتوآمد معمولی پیدا کرده است؛ نشانهای از توجه، همدلی و حواسی که به زندگی همسایهها جمع است.
در محرم سال ۱۳۳۷؛ کودکی فلج که از قضا پدرش در کاخک پزشک بوده، در آرامگاه امامزاده سلطان محمد شفا پیدا میکند. این اتفاق حاجحسین ملک را برای زیارت امامزاده راهی کاخک میکند و انجام برخی اقدامات خیرخواهانه حاجحسین را در آنجا فراهم میکند.
در کوچه شهیدتاجری۱۴ هنوز راه و رسم همسایهداری پررنگ است اگر کسی به رحمت خدا برود یا جشن ازدواجی برپا شود، همسایهها بدون کارت دعوت به مراسم میروند و کمک میکنند.
قدمت سکونت نخستین خانوادهها در کوچه دادگر به بیش از چهاردهه میرسد. همسایههایی که فقط در کنار هم زندگی نکردهاند؛ بلکه برای سرسبزی، آبادانی و پیوند بیشتر دلها قدمی برداشتند و درکنار هم، محلهای منسجمتر و گرمتر بسازند.
کوچه وحدت ۱۹ در پایین خیابان و بهویژه سوپری قدیمی آن، محل بهاشتراکگذاشتن حالها و احوالهاست. خانمهای همسایه در اینجا، اشتراکاتی فراتر از دیوار خانههایشان دارند و آن هم روحیه همسایهمداری است.
جواد مرادی پاکبان شهرداری است. او چندی پیش کیف پولی پیدا کرد و به صاحبانش برگرداند، کیفی که می گوید پول دوا و دکتر یک مریض آبادانی بوده است.
شهباز پاشازادهشیران از قدیمیترین بازماندگان راهآهن ایران است؛ مردی که بخش بزرگی از زندگیاش را نه در یک شهر، بلکه میان ایستگاه به عنوان مباشر خط گذراند و هر بار محل خدمتش تغییر میکرد، خانواده و اسباب زندگی نیز همراه او جابهجا میشدند.
در کوچه شهید دهستانی۱۴ اگر کسی بیمار شود، همسایهها به عیادتش میروند و اگر مراسمی باشد، همه برای برگزاری آن پای کار میآیند. اهالی کوچه معتقدند حال خوبشان را مدیون همین مهربانیها و همراهیهای ساده هستند.