مشهدیها به همشهری بودن با یکی از برجستهترین چهرههای تاریخ کشورمان افتخار میکنند. «سیدعلی خامنهای» رهبر معظم و شهید انقلاب اسلامی متولد همین شهر و محله سرشور مشهد است.
حاج علی شمقدری خودش را متولی همان منزلی معرفی میکند که درآن زن و شوهری زندگی میکردهاند که از دامنشان چهرهای برجسته به جهان معرفی میشود. او متولی خانه پدری رهبر معظم انقلاب است.
در محله وحید مشهد، ۳ پیرمرد زندگی میکنند که قدیمیهای این محلهاند و از زمان ساخت میدان جوادالائمه در اینجا سکونت داشتهاند، میدانی که ۵ دهه قدمت دارد و آنها در حوالی این میدان کاسبی میکنند.
«شهر قصه» سینمایی که در قاب خاطرات ساکنان قدیمی گلشهر نقش بسته است.قدیمیهای گلشهر روایتهای زیادی از مردمان عاشق «شهرقصه» دارند و میگویند مردم گلشهر عاشق سینماشهر قصه بودند.
حاج عیسی پاکباز سالها به عنوان سرپرست بیمارستان خیریه امام سجاد (ع) مشغول کار بود و در ساخت این مرکز درمانی نیز اولین قدمها را برداشت تا این بیمارستان با نام او در محله عجین شود.
سن مشحبیب حالا ۱۰ سال است که از یک قرن هم عبور کرده. خودش میگوید متولدسال ۱۲۸۰ در شهرستان میانه استان آذربایجان شرقی است وسال ۱۳۱۰ بوده که ابتدا به درگز و سپس به مشهد آمده و اینجا ماندگار شده.
این کوچه از ابتدا باغ بود و تعداد افراد ساکن در آن نیز کمتر از حالا بود. برای طی کردن این کوچه حدود ۲۰ دقیقه زمان لازم است که از ابتدای این کوچه به آن سمت که به خیابان مطهری منتهی میشود برسید
مهندس تبریزینیا یکی از قدیمیترین معلمان هنرستان تاریخی «شهید بهشتی» میگوید: حوالی ۱۳۲۰ هنرستان صنعتی پاسوز اتفاقات جنگ میشود و دانشآموزان و معلمان آن اغلب بار سفر به تهران میبندند.
ساختار صندوق قرض الحسنه مسجد امام محمدباقر(ع) چیزی شبیه بانک است با ۱۰ پرسنل ثابت، همانند یک بانک به امور مالی اهالی محل و دیگران میپردازد.
مسجد ابیالائمه امیرالمومنین (ع) محله طلاب یکی از بزرگترین جلسات قرآن را در مشهد دارد. بسیاری از مشهدیها از محلات مختلف برای شرکت در این جلسات حاضر میشوند.
شهرک شهید بهشتی که تا پیش از این با اصطلاح «شهرک عربها» هم مورد خطاب قرار میگرفته است، در ۴۲ بلوک ۴۵واحدی پذیرای جمعی از مهاجران جنوب است. آنها بعد از گذشت حدود سهدهه اینجا را خانه خود میدانند.
سال ۱۳۲۰ برای اولین بار مسجدی در حوالی میدان راهآهن مشهد ساخته شد و به نام مسجد آیتالله میلانی نامگذاری گردید. قدیمیهای محل به یاد دارند که دیوارهای خشتی این مسجد بالا رفت و محرابی برای نمازگزاران محل ساخته شد.
سال ۱۳۵۰، شاید کمی زودتر یا دیرتر بود که تنها مسجد «مشهدقلی» برای اولین بار بازسازی شد. اهالی قدیمی میگویند مسجد جوادالائمه (ع) ۱۳۰ سال قدمت دارد و پدرانشان از بانیان مسجد بودند.
باید مشهد را در سال گزارش حافظ ابرو، شهری فاقد بارو و بدون خطوط مرزی آشکار بدانیم. با چنین فرضی که مبتنی بر شواهد موجود و از اعتبار مناسبی برخوردار است، میتوان چنین پنداشت که فضای شهری و فضای حاشیه شهر، چندان قابلتفکیک از یکدیگر نبود.
طلاب؛ محله منارههای بلند است. از هر طرف که نگاه کنی، بلندی منارههایی به چشم میآید که زمانی کورههای آجرپزی بودهاند و امروز آتششان خاموش و سرد شده است.
«سیدحسن حسینی» و «محمد اصغرنژاد» آخرین بازماندگان نسل پنبهزنهای دورهگرد مشهدند. اگر روزی، به هر دلیل، کمان پنبهزنی آنها بر زمین بماند، یکی دیگر از مشاغل سنتی ما برای همیشه بر زمین خواهد ماند.
حاجاسدالله حسینی، از ریشسفیدان و بانیان مسجد، میگوید: سال ۱۳۴۰ بود که ۸۸ کشاورز که من هم یکی از آنها بودم برای تعیین تکلیف زمینهای کشاورزی که از آستان قدس رضوی خریده بودیم، به فکر ساخت یک مسجد افتادیم.
دکان کفاشی «علی خاکساری» در خیابان دریادل که طول و عرضش از دو متر بیشتر نمیشود و اگر ویترین آن پر است از کفشهای کهنه، دیوارش پر است از عکسهای زورخانه و گود و پهلوانها.
حکایت ۱۷۰سال پیش است، حکایت حسینیهای در کوچه مددیان خیابان عیدگاه که وقتی پا گرفت، آنقدر عزیز شد که اسم محله را از قالیبافان به نام خودش تغییر داد.
مرحوم حاجمحمدصادق رافتی، در حالی در هفتم اردیبهشت ۱۳۷۱ درگذشت که ۶۰ سال از عمر پربرکت ۷۳ ساله خود را وقف کار در صحن و سرای حرم رضوی (ع) کرده بود.