نابینایان مؤسسه خیریه «جابربن عبدالله انصاری» گلشهر میگویند از کمترین حقوق شهروندی محروم هستند. کمکهای نقدی ماهیانه، تقسیم بستههای معیشتی، اهدای لباسهای دست دوم و ...مهمترین کارهایی است که در این خیریه برای مددجویان انجام میشود.
خدیجه عزیزی سالها با معلولیت جسمی زندگی کرده و اوقات فراغتش با ورزش پُر شده است آنهم نه آماتور بلکه حرفهای. او همیشه در سطوح بالای قهرمانی کشور حضور داشته است یا در رتبه نخست ایستاده یا دوم.
آقای نقوی و همسرش هر دو نابینا هستند. او کارشناسی حقوق دارد اما با تاسیس تاکسی تلفنی روزگار میگذراند. او که جزو بنیانگذاران این مؤسسه است میگوید: در اینجا برای خدا کار میکنم و هیچ درآمدی برایم ندارد.
بتول بهرامی از سال۱۳۸۱ که روزگار، همسرش را از او گرفت، قرار شبانهاش با حرم ترک نشده است. او نیمهشب راهی زیارت میشود و تا بعداز طلوع خورشید آنجا میماند.
کوثر قرایی مسیر قهرمانی در ماده ۴۰۰ متر را سریع طی کرد و از قهرمانی استان تا کسب طلای کشوری را در این رشته تجربه کرد، اما از ۱۴ ماه پیش تصمیم جدیدش را گرفت و به سمت پرتاب دیسک رفت.
حمیدرضا زارعرشیدی از سال ۱۳۹۷ شروع به آموزش دوچرخهسواری به کودکان معلول کرده است که از ۳۰۰ کودک، نزدیک به ۱۷۰ نفر اوتیسم و سندرم داون داشتهاند. میگوید: برخی از همین کودکان مقام بینالمللی کسب کردهاند.
پزشکان بعد از به دنیا آمدن فاطمه سروریزاده، متوجه تودهای غدهمانند در کمر او میشوند و او را عمل میکنند و این باعث میشود فاطمه حرکت پاهایش را از دست بدهد. با اینحال او در مسابقات ویلچررانی مقام قهرمانی کسب کرد.
زندگی برای مونا صداقت و حسین کاریزی از نقطه پایان شروع شد؛ همان زمان که خسته از روزهای سخت، آرامش را نه در پول و زرقوبرق دنیا، بلکه تنها در داشتن یک همدم میدیدند. این زوج عاشق زندگی را طوری ساختهاند که آرزوی خیلیهاست.
مرتضی عبدی با وجود همه فرازونشیبهایی که در زندگی به واسطه معلولیت داشته، در عمل با موفقیت زندگی کرده است. او حالا معتقد است زندگی خود جنگ است، جنگی که نباید قافیهاش را باخت.
مسعود غریب با دیدن موفقیت نسرین شاهی پس از کسب سهمیه المپیک پاریس، در مسیر قهرمانی رشته تیراندازی قرار گرفت. خودش میگوید: با خودم گفتم شاید من هم بتوانم! تست دادم و چون بدنم ورزیده بود، گفتند بهتر است در رشته تیراندازی با تفنگ کار کنم.
در بازیهای پارا المپیک ۲۰۰۴ آتن، برای نخستینبار سه نفر از ایران در مسابقات دوچرخهسواری حضور پیدا کردند. محمود میلی، ورزشکار اصالتا خرمشهری ساکن محله سیسآباد مشهد، یکی از آن سه توانیاب بود.
آسایشگاه معلولان ذهنی با نام «مهر پناهندگان ضامن آهو» در مهدیآباد ۹ خدمات نگهداری، توانبخشی و درمانی را خیرخواهانه بهطور شبانهروزی به معلولان بیسرپرست ارائه دهد.
بیماری ام اس تکتم شریفی را به اینجا رسانده که حالا دیگر نه دستی برای نوشتن دارد و نه پایی برای راه رفتن، اما زبانش مانند انگشتی توانا در صفحه گوشی میچرخد و مینویسد.
ابوالفضل ظریفپور میگوید: همه هدفگذاری و فکر و ذکرم رقابتهای پاراالمپیک ۲۰۲۸ لسآنجلس است. نیمنگاهی هم به گرفتن مدال دارم اما برای کسب مدال در پاراالمپیک باید رکوردم را بهبود ببخشم.
محمدحسین جعفری هنرمند نقاش و مجسمهسازی است که با وجود معلولیت «خانه هنر افغانستان» را در گلشهر تاسیس کرد. او همچنین«اتحادیه معلولین و جانبازان افغانستان» و«باشگاه غدیر» را بنا کرد.
همهچیز از «آرزوی» یک معلول مهاجر شروع میشود؛ «مرتضی عبدی» پس از سالها خانهنشینی و لمس عمیق درد معلولیت مرکز «باور» را راه اندازی میکند مرکزی که میخواهد معلولان «توان» از دستدادهشان را بازیابند.
عذرا و محمدصفربه دلیل هزینههای زیاد، تصمیم میگیرند بدون برگزاری جشن عروسی، زندگی مشترکشان را شروع کنند، اما دوستانشان، تنهایشان نمیگذارند. یکی باغی را در اختیارشان میگذارد و دیگری لباس عروس، یکی آتلیه و...
هیئت مذهبی مریدان اهلبیت (ع) در محله التیمور، یکسالونیم است که فعالیت مجوزدارش را آغاز کرده است و حالا بیش از هفتادمستمع ثابت دارد.
«مرتضی عبدی» از یکسالگی به دلیل تب و تشنج، دچار معلولیت جسمی میشود. بعدها و پس از آشنایی با مرکز فیاضبخش، به ورزش رومیآورد و در لباس یک کوهنورد میشود فاتح قله دماوند و شیرکوه.
معصومه نظری، کارشناس ارشد روانشناسیبالینی تصمیم به ازدواج با هنرمندی میگیرد که دغدغهاش از جنس نگرانیهای خودش است و حالا او همپای همسر معلول افغانستانیاش شده است.