کوچه های مشهد - صفحه 2

فاطمه‌سلطان خسروی و همسرش در دهه ۵۰، چهارمین ساکن محله زیباشهر بودند. این محله‌ در گذشته، بیرون از شهر بود، اما پس از مدتی روی نقشه شهرداری آمد و مایه مباهات زیباشهر‌نشین‌ها شد. فاطمه خانم می‌گوید: آن‌زمان نه بولوار امامتی بود و نه کوچه و خیابان‌های آسفالت.
نوقان یکی از آن دو شهر است که دارالملک طوس را تشکیل می‌داده است و برای این دو شهر بیشتر از هزار قریه هست. طوس در زمان عثمان بن عفان فتح شده و در این شهر است قبر علی بن موسی الرضا و قبر هارون الرشید.
انتهای «ته‌خیابان» میدانی وجود داشت که در قدیم به میدان «اعدام» مشهور بود. قدیمی‌های مشهد خاطراتی از اعدام قاچاقچیان، کرایه دوچرخه و موتور چوپا تا نقل‌خوانی درویش‌ها در وسط میدان و معرکه‌گیری مارگیرها دارند.
خانه «خانقاه نعمت‌اللهی»، یکی از خانه‌های قدیمی و ثبت ملی شده شهر مشهد است. این خانه در بهمن‌ سال ۱۳۸۲ ثبت ملی شد. این منزل فوق‌العاده زیبا، قدیمی و خوش‌ساخت شاهد رویداد‌های مهم تاریخی مشهد در دوران رونق خودش بوده‌ است.
کوچه شهید سوزنچی۳ از معابر شناخته‌شده در محله گوهرشاد است. آنچه در نگاه اول در این مسیر جلب توجه می‌کند، نظم و یکپارچگی نمای آپارتمان‌های «فیروزه» در سمت چپ کوچه است که توسط بانک ملی ساخته شده است.
نقویه ۲، معبری فرعی در محله رحمانیه است که از خیابان نقویه آغاز می‌شود و تا بولوار مهدیه ادامه دارد. نکته جالب درباره نقویه ۲ این است که بر عکس اغلب مسیر‌های شهری، اول فضا‌های خدماتی آن شکل گرفت، بعد سکونت در آن رونق یافت.
صدیقه یاحقی می‌گوید: حاشیه وکیل‌آباد که هم سرسبز بود و هم یک مسجد کوچک داشت و الان خیابان دانش‌آموز یک است، تنهاجایی بود که آب آشامیدنی پیدا می‌شد. زن‌ها برای شست‌وشوی ظرف و لباس، خودمان را به اینجا می‌رساندیم.
خواجه‌ربیع‌۲۲ را بیشتر مردم با نام قدیمی و آشنای «گلشاد» می‌شناسند. این نام به روستایی بازمی‌گردد که سال‌ها پیش با بیش از پانصد‌خانوار در این محدوده شکل گرفته بود و وقتی به شهر پیوست، شهرداری برای حفظ هویت تاریخی، نام گلشاد را تغییر نداد.
سابقه سکونت در خیابان موسوی‌قوچانی‌۳۵ (شهید‌رجبعلی حشمتی) به اوایل دهه‌۶۰ باز‌می‌گردد. به گفته قدیمی‌ها زمین‌های این محدوده جزو زمین‌های آستان قدس رضوی و در‌اختیار خانواده قائم‌مقامی‌ها بوده است.
در قسمت ورودی کوچه کنونی کوره آجرپزی وجود داشت که متعلق به حاج حسین باشی زاده فخار بود. خدا رحمتش کند مرد خیّری بود، برای کارگرانی که در کوره کار می‌کردند و افراد نیازمند خانه‌هایی ساخت و به طور رایگان در اختیارشان قرار داد.
معبر نماز ۲۱ که به نام شهیدعارفی مزین شده است. این کوچه تصویری دوگانه از زندگی شهری را به نمایش می‌گذارد، از یک‌سو وجود مسجد حجت‌بن‌الحسن‌العسکری (ع) و دو بوستان خطی، رنگ‌و‌بو و حال و هوای خوبی به این معبر داده است.
میرزامحمدحسین قوام‌الدوله، پدربزرگ دو تن از رجال شناخته شده دوره قاجار و پهلوی است؛ دو برادر که اتفاقا آنها هم خوشنام نیستند: وثوق‌الدوله (دلال قرارداد ۱۹۱۹ میلادی) و قوام‌السلطنه.
حدود ۱۰۰ سال پیش برای ساخت خیابان آیت‌الله خزعلی امروز، ۲ طرح توسط بلدیه و آستان قدس پیشنهاد و در نهایت راه کنونی ساخته می‌شود.
سابقه سکونت در خیابان موسوی قوچانی ۱۲ به دهه ۵۰ بازمی‌گردد. به گفته قدیمی‌ها تا قبل از آن، این محدوده پوشیده از مزارع گندم و محصولات تابستانی بود. زمین‌های این محدوده متعلق‌به مزرعه‌ای به نام «خایقان» بود که تا اوایل دهه ۳۰ وجود داشت.
کوچه دانشجو ۶، معبری فرعی در محله دانشجو‌ست، مسیری که از‌سوی دیگر به خیابان شهید‌عقدایی می‌رسد. هنوز برخی ساکنان اولیه که از فرهنگیان بازنشسته هستند، این مسیر را با نام قدیمی‌اش یعنی «سی‌متری فرهنگیان» می‌شناسند.
«محمدحسن فِراتی»از ساکنان قدیمی خیابان چهنو می‌گوید: در گذشته محله یک چاه داشت، صاحب باغ که «میرزا حنایی» نامی بود برای هر دفعه شستن لباس یک «قِران» از زنان می‌گرفت، برای همین آن باغ به «باغ یک قرانی» معروف شد.
ازدحام جمعیت در معبرِ شناخته‌شده «مزینانی»، با چهارصد‌متر طول و بیست‌فرعی، آن‌قدر زیاد است که تردد در آن برای عابران و خودروها، با دشواری‌هایی همراه است. میان‌بر بودن و ساخت‌وساز‌های غیرمجاز، از دلایل این تراکم به شمار می‌رود.
برخی بر این باورند که محله قدیمی نوغان که در بخش شمالی مشهد قرار داشته، در محدوده این شهر باستانی قرار گرفته بوده و به همین دلیل هم آن را به نام «نوغان» می‌خواندند و البته هنوز هم به همین نام معروف است.
به گفته اهالی قدیمی، کوچه شهدای فاطمیون ۲۳ اصلی‌ترین معبر محله کارمندان اول است. کوچه‌ای عریض که قبل از انقلاب اسلامی پر بوده است از خانه‌های ویلایی ۱۵۰ تا ۱۶۰متری که مالکان آنها کارمندان یا نظامی‌ها بوده‌اند.
کوچه دادگر ۱۷ در طول روز به‌واسطه وجود سه مرکز آموزشی، پرتردد است و نیمی از مساحت آن به مدارس اختصاص یافته. اولین ساکنان این مسیر، کارمندان دادگستری بودند که از حدود ۲۵‌سال قبل در این معبر ساکن شدند.